همه ی ما روزی به دنیا اومدیم ولی اون روز رو یادمون نمی آد!
همه ی ما ۴۰ هفته (کمی بیشتر یا کمتر) جایی درون مادرانمون زندگی کردیم...
مادران ما همگی روزهایی رو که ما درونشون بودیم به سختی سپری کردن: بارها فکر کردن که ما رو از دست دادن... بارها تکان های ما آزارشون داده ... بارها ...
چند روز پیش توی درمانگاه زنان بیمارستان امام خمینی خانم جوانی اومده بود که از تکان خوردن جنین درونش می ترسید و شبها خوابش نمی برد!!! ... مرتب گریه می کرد(افسدگی گرفته بود)
مادرهای همه ی ما روز پر استرس و سختی رو به نام روز زایمان پشت سر گذاشته اند و ...
و همه ی ما درست همون روز به دنیا اومدیم!!
...
شاید اگه بخش زنان نبود و اگه فریادهای زنهای جوانی را که در حال وضع حمل بودن نشنیده بودم و شاید اگه لحظات سخت زایمان رو از نزدیک نمی دیدم هیچ وقت نمی فهمیدم
                                                                                               روز مادر
                                                                                                           چه روز بزرگیه ... 

...
باید به مادرم بگم که خوب می دونم اینکه من هستم ، اینکه بزرگ و توانا شدم ، اینکه روی پای خودم ایستادم ، اینکه دارم پزشک می شم ، اینکه ... اینکه ... اینکه ... همه رو مدیون مدیون مدیون تو هستم .
...
باید به مادرم بگم که از ته ته ته دلم قدرشو می دونم و حاضر نیستم لحظه ای از زندگیم ناراحتی و خستگیش رو ببینم. باید بتونم و بهش بگم که اگه گاهی کاری از روی بچگی می کنم که ناراحتش می کنه چقدر زود پشیمون می شم و اگه به این پشیمونی اعتراف نمی کنم فقط و فقط به خاطر غرور بچه گانه ی منه ...
باید بتونم بهش بگم که همیشه و با عمیق ترین احساسم دوستش دارم و ... دوستش دارم!